Τα 100 συν 4 βιβλία και βάλε, που με σημάδεψαν…

DSC_0030 (Αντιγραφή)Τελικά είναι πιο δύσκολο από ότι φανταζόμουν αρχικά, να κάνω μία λίστα με τα βιβλία που με σημάδεψαν, ξεκινώντας από την παιδική μου ηλικία και φτάνοντας στο σήμερα! Όχι ακριβώς, βιβλία, ήτοι λογοτεχνικά, καθώς περιλαμβάνονται και κάποια θεατρικά, ποιητικές συλλογές, φιλοσοφικά και πολιτικά! Συνέχεια ανάγνωσης «Τα 100 συν 4 βιβλία και βάλε, που με σημάδεψαν…»

Αλεξάντρ Πούσκιν: Ευγένιος Ονέγιν (απόσπασμα) #love

…Σαν τραβιόμαστε στην ήσυχη γωνιά μας μακριά απ’τους καημούς του έρωτα κι απ’τη δύναμή του όταν μας φαίνεται πια αστεία η ορμή, το ξέσπασμα, οι φωνές της επίκλησης και το μαρτύριό τους, τότε μπορούμε να πούμε, τους άλλους να μας μιλούν για τις ανησυχίες τους. Μπορούμε και τους ακούμε με κάποια ευχαρίστηση γιατί λίγο πολύ κάτι σαλεύει μέσα στην καρδιά μας, ακόμα σαν τον γέρο απόμαχο, που του αρέσει, ξεχασμένος μεσ’ στην καλύβα του, ν’ακούει τα κατορθώματα των νέων.

Γι’αυτό η νιότη τίποτε δεν μπορεί να κρύψει. Την έχθρα, τον έρωτα, τη λύπη, τη χαρά, όλα τα φανερώνει. Σαν τον απόμαχο του έρωτα κι ο Ονέγιν άκουγε με σπουδαίο ύφος την εξομολόγηση του φίλου του που με απλότητα και ειλικρίνεια μίλαγε για τα συναισθήματά του. Ο νέος αγαπούσε έτσι που τώρα δεν μπορούν ν’αγαπήσουν, έτσι που μονάχα μια ποιητική ψυχή είναι προορισμένη ν’ αγαπά. Παντού όπου κι αν βρίσκονταν, ένα όνειρο τον παρακολουθούσε, ένας ήτανε πάντα ο πόθος του, μια η μοναδική του θλίψη…»

Ayn Rand: We the living…

– Κίρα: Εάν ρωτούσα τους ανθρώπους αν πιστεύουν στη ζωή, ποτέ δεν θα καταλάβαιναν τι εννοώ. Κι αν μου πουν ναι, τότε ξέρω ότι δεν πιστεύουν στη ζωή! Είναι μια κακή ερώτηση. Μπορεί να σημαίνει τόσα πολλά, ώστε δε σημαίνει τίποτα. Τους ρωτάω λοιπόν αν πιστεύουν στον Θεό.

– Αντρέι: Γιατί;

– Κίρα: Επειδή, βλέπεις, ο Θεός – όπως κι αν τον ονομάζει κανείς – είναι η ύψιστη σύλληψη της ύψιστης δυνατότητας. Κι όποιος τοποθετεί την ύψιστη ιδέα του πάνω από τις δικές του δυνατότητες, υποτιμάει τον εαυτό του και τη ζωή. Είναι σπάνιο χάρισμα, ξέρεις, να νιώθεις σεβασμό για την ίδια σου τη ζωή και να θέλεις το καλύτερο, το σπουδαιότερο, το υψηλότερο δυνατό, εδώ και τώρα , για τον εαυτό σου. Να φαντάζεσαι ένα παράδεισο κι έπειτα να μην τον ονειρεύεσαι, αλλά να τον απαιτείς!

Απόσπασμα από το «Εμείς Οι Ζωντανοί» της Ραντ – 1994 Ωκεανίδα

Έτσι! Γιατί που και που θυμάμαι τη γιαγιά μου, που ήτο Ρωσίς, αλλά και grand bourgeois. Παραδόξως, θεωρώ ότι δε θα την απογοήτευα, καθότι «αυτό δεν είναι σκέτο κομμουνιστή».